Heerlijk kunnen ze samen spelen, Sophie en Lotje. Ondanks het verschil in leeftijd wat toch 6 jaar is. Lotje kan zich prima verplaatsen in kinderen die wat ouder zijn, en andersom vind Sophie het ook nog heerlijk om met Lotje te spelen als een jonger meisje. Of ze spelen dat Lotje het kindje is en Sophie de mama, de juf , de opvang van de poppen etc Geweldige fantasie hebben ze beide. Lottie mist Sophie als ze er niet is. Soof mist Lot dan ook, maar vind het ook heerlijk om zo nu en dan alleen te spelen.

En dat is wat er vaak dus mis ging. Het alleen spelen als ze daar behoefte aan hebben. Zo wil Sophie graag alleen een beetje tekenen, schrijven en dat soort dingen aan haar bureau’tje. Als Lotje daar lucht van krijgt zwiert ze de slaapkamerdeur van Sophie open en vraagt: ‘ mag ik mee doen?’ net zolang door tot er ruzie van komt. Dan duwt Lotje Sophie aan de kant omdat ze erbij wil, word Sophie boos en begint te roepen dan Lotje haar kamer uit moet en mag ik in actie komen. 

Vaak is het dan al te laat en heeft de een de ander al geduwd, geschopt, geslagen of wat dan ook. 

Dit is vast herkenbaar voor ouders, dat eeuwige gezeur om niks. Dat zinnetje – mag ik mee doen- waar vrijwel altijd een nee achter klinkt van de ander. Niet gek, ik bedoel, mag de ander ook eens even alleen? Ik probeer eigen tijd voor de oudste echt in te plannen. De jongste gaat nog niet naar school, dus dat hoeft nog niet te worden gestuurd.

Met haar heb ik de afspraak dat ze tot het eten open staat voor samen delen, samen spelen. Na het eten is haar eigen tijd. Het is niet verplicht om samen te spelen, maar ze moet wel open staan voor het idee. Als Lotje dan binnen komt en ze is aan het kleuren, moet ze van mij bekijken of dat mogelijk is. Als het gewoon kan is er geen reden om nee te zeggen. 

Vreemd genoeg is dit een soort van wonder regel geworden. Na school laten ze samen de hond uit. Er word daarna een filmpje aangezet op Nick Jr. , en als vanzelf verdwijnen ze beide in een spel waarin ze spelen met Duplo, Lego, poppen, barbies alles. Na het eten weet Sophie feilloos haar eigen kamer te vinden en kan Lotje lekker in bad spelen met haar eigen spulletjes. 

En hoewel het echt geweldig gaat, is daar weer die eeuwige vraag waar ik later meer over wil vertellen. Doe ik het wel goed? Het voelt goed, en het gaat vanzelf. Maar heb ik haar nu verplicht om te moeten spelen met haar zusje iedere dag? Ik denk het niet, want ik laat ruimte over voor keuzes.

Wat vind jij van onze regel?

Totdat het etenstijd is staan we open voor “Samen delen, samen spelen.” Na het eten is er ruimte voor alleen-speel-tijd.

Online Mama

Eén gedachte over “Alleen-speel-tijd”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *