Ik weet niet hoe jullie het doen, maar ik zit altijd met zweethanden en een zenuwachtig lachje te kijken naar mijn kind in de tandarts-stoel. Wat een lef heeft dat kind toch altijd. Er verdwijnen haken, watjes, spiegeltjes, lepeltjes en naar munt smakende vieze dingen in dat mondje maar nog nooit heeft ze uit pure frustratie in de duim van de tandarts gebeten. 

Ik heb het nu over de oudste, Sophie. Helaas niet gezegend met een onverwoestbaar mooi gebit, maar we zijn goed op weg. Daarvoor moet ze wat vaker naar de tandarts. Morgen weer. Vreselijk. Maar later is ze ons hopelijk dankbaar. 

We hebben een ontzettende tik aan al die tandarts bezoeken uit het verleden overgehouden. Wij hebben in huis zo’n 10 tandenborstels, 3 electrische op batterijen, 1 mega dure oplaadbare, 4 smaken tandpasta… en vooral, de poetstik.

Je hebt toch van die mensen die aan huis komen om de tandenborstels te tellen, als je recht hebt op bepaalde toeslagen? Als ze hier komen tellen denken ze dat ik hier kinderen verstop…! -jep, 10 kinderen-

Die kindertandpasta, dat is toch wel een dingetje. Niet alles word zomaar door de meiden “gebruikt” zeg maar. Er is in ons huis maar 1 tandpasta wat goed word gekeurd door de jongste qua smaak. Woezeltandpasta. Helaas is assepoester echt vies, zoals ik moet geloven. Draak word door de oudste echt geliefd. Maar die heb ik ook van de whiteningtandpasta af moeten trekken. Wat een zoektocht is dat geweest, wie wil welke tandpasta. Maar… nailed it! #again

Goed. Tandarts dus. Morgen. Met zweethanden. Lief glimlachend zonder tanden te laten zien. Gewoon, voor de zekerheid. Straks vraagt ze me even te gaan liggen. Brrrrr.

Tot morgen tandarts…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *