Ik weet niet of je een tijd kan zien van het moment waarop ik deze blog schrijf, maar het is laat. HEEL laat. TE laat. Dat ook nog.

Maar ik denk dat ik heel herkenbaar kan aangeven dat dit soort momenten de allerfijnste momenten van de dag zijn. Ik dacht eerder vandaag terug aan toen ik nog geen kids had. Hoe dat kwam? Dat zal ik je eens vertellen.

Mijn jongste dochter gaat nog niet naar school. Ik geef wel vaker aan dat mijn lieve Lotje nogal een aanwezig meisje is, wat niet uitmaakt overigens, maar toch. Ik heb weinig tot geen tijd voor mezelf. En als ik die al heb, dan is dat hoogstens een kwartier waarin het echt stil is. Dan is er wat leuks op tv, of verdwijnt ze in de wereld van Baby Born.

Maar al te vaak is ook mijn oudste dochter thuis. Sophie heeft helaas vrij vaak last van migraine, en hoewel we er alles aan doen lukt het nog even niet om dat onder controle te krijgen. Vandaag was het een combi van hoofdpijn gemixt met oorontsteking. Zo zielig!

Maar nu komt het. Ik heb dus eigenlijk gewoon heel de dag uit mijn neus zitten eten. Zo voelt dat. Ik heb gestofzuigd, gedweild, ramen gelapt, balkon opgeruimd, kleding opgevouwen, wasjes gedraaid, speelgoed uitgezocht, boodschappen gedaan en mn weinige geld nog maar eens goed geteld. Maar, wat heb ik nou feitelijk gedaan voor MIJZELF en voor onze toekomst. Bar weinig.

Waarom? Omdat als ik het speelgoed in de doos had gedaan mijn jongste dochter drinken wilde. Als ik mijn laptop pakte, wilde de oudste even kletsen en als ik met mijn mobiel bezig was, hingen ze beide op mijn schouder om te lachen om de fotos van de papa’s op social media.

En dus dacht ik aan mijn kinderloze tijd. Ik had miljonair kunnen zijn. Ik had het moeten weten. Al die uren die me nu gewoon geld kosten, had ik kinderloos geld kunnen verdienen. Ik had uur na uur kunnen werken, bellen, reizen, inkopen man. Ik had in mijn hoofd het volledige plaatje rond.

Tot dagelijks het moment komt dat ik ze in bed leg, of ze heerlijk zie dromen. Dan komt dat beroemde ‘oudermoment’. Wat heb je aan miljoenen als je eeuwige en oneindige liefde krijgt van je eigen kindjes. Ik moet en mag niet zeuren. We wonen leuk, hebben genoeg bedden, drinke, eten en internet. De verwarming staat aan en het is hier veilig en fijn.

Maar ik kom uren te kort! Het liefst zou ik nu de hele nacht werken aan mijn toekomst. En die ligt hier. Niet alleen op deze site, ook bij jou. Bij moeders, bij vaders en opvoeders. Ik snap jullie. En jullie mij. We weten samen meer dan alleen. Ik ben zo creatief, heb enorm veel tijd. Maarja, ook 2 kids.

Ik heb daarom een besluit genomen. De reden dat ik nu nog wakker ben is simpel. Ik wil deze site updaten, en dat heb ik dan ook gedaan. Vanaf nu kan ik dit gaan oppakken. Ik wil dat mijn komende maanden flexibel lopen, en die ruimte plan ik dan ook in. Ik geef jou mijn tips, een flinke kijk in mijn leven. Jij geeft mij hopelijk het vertrouwen.

Ik ben op zoek naar banen voor je, die je vanuit huis kan doen of nog beter, onder schooltijd. Ik gun jou dat, want dat is gewoon nodig in de wereld van papas en mamas. Ik geef je rust, door jou en anderen te vertellen dat het niet nodig is ons zo gek te laten maken door het perfecte opvoedvirus. Mijn serie aan coaching tips liggen voor je klaar, ik weet zeker dat je ze kan gebruiken. Ik voorzie je van leuke vlogs als moeder over hoe ik het beleef. Je kan me vragen om hulp als je persoonlijke mamacoach. Ik geef je vriendschappen, omdat ik die zelf ook nodig heb.

Ik heb jou nodig, en ik denk jij mij. Dus richt ik deze site de komende maanden voor ons beide in en maak daarmee van Online Mama een feit.

Over een half jaar gaat Lotje naar school. Dan breng ik 2 kleine grote dames in de ochtend weg. Dan werk ik van 9 tot 14 aan mijzelf, en wat ik ben, en dat is wat Online Mama dus gaat zijn. Dat is wat ik nodig heb, en waar mijn hart ligt.

Ik hoop dan ook zeker terugkerende ONLINE MAMA EVENTS te mogen organiseren. JA, papas zijn ook welkom. Ik moet daar steeds aan denken omdat ik een aantal alleenstaande papas ken die steeds zullen roepen: en ik dan!? (OTR–> IDEE! Misschien kan ik er nog een soort van DATE hoekje voor jullie aan toevoegen šŸ˜‰ )

Ik ga mij hier in ieder geval heerlijk voor inzetten. Dus mocht je me zien lopen met een bril op en mijn haar op een knot, in slobbertrui en wallen tot op mijn knieƫn, bedenk dan:

Daar loopt gewoon een moeder, die net als ieder ander werkt aan haar toekomst.

LFS

Claire

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *